Reflectie Rushkoff - Een machine aan de kant

En de Nobelprijs voor de vrede gaat naar.............: TWITTER!!!
Dat zou een scenario kunnen zijn. Twitter (samen met andere Social Media kanalen) wordt geprezen om haar bijdragen aan de stimulatie van vrijheid van meningsuiting. Zonder de aanwezigheid van Twitter en andere kanalen zou de Arabische Lente een hele andere invulling gekregen hebben. Maar zijn we er ons tegenwoordig wel van bewust wat voor rol Social Media spelen in de maatschappij en hoe we daarmee om moeten gaan? Rushkoff beweert dat men eerst de technologie de baas moet worden. Net als met alle voorgaande revoluties waarbij media toegankelijk werden voor de massa werd het eerst passief gebruikt zoals dat men eerst las voordat men ook ging schrijven. Nu zouden we bij Social Media ook nog in een dergelijk fase kunnen verkeren. Ik ben wel benieuwd of de rol hiervan daadwerkelijk gaat veranderen. Enkele jaren terug werd er gesproken van een tijdelijke ontwikkeling maar het begint er steeds meer op te lijken dat het voorlopig nog niet zal verdwijnen. Het is een nieuwe manier van omgaan met elkaar en een heel snel middel om overal ter wereld je mening te delen. Het zijn namelijk de mensen die zorgen voor de veranderingen en niet de machines aldus Rushkoff.

Reflectie The invention revolution

Deze tekst bestaat uit het hoofdstuk The invention revolution uit het boek Makers van Chris Anderson.
Anderson's opa is blijkbaar de enige echte uitvinder van de elektrische, op tijd ingestelde tuinsproeier en heeft daar in der tijd meteen een patent op aangevraagd en gekregen. Helaas was de beste man niet instaat om zelf (op grote schaal) de producten te produceren en te verkopen dus moest hij met anderen in zee gaan. Daarmee verloor hij wel controle over zijn uitvinding. Twintig jaar later was het patent verlopen en werd het volledige ontwerp aangepast.

Tegenwoordig is het steeds makkelijker om zelf (digitale) producten te maken en te verkopen. Er komen steeds meer kleine start-up bedrijven. Anderson beschrijft dat het gat tussen wetenschap en ondernemerschap verkleint tot verdwijnt. Men kan steeds makkelijker een internetbedrijfje opzetten en overal ter wereld werken. Alles wat je nodig hebt is een computer. Maar het blijft de vraag hoe je controle houdt over jouw werk. Een patent aanvragen is vaak helemaal geen garantie meer. Met alle piraten op de loer is een goed idee zo gejat en wordt het overal door anderen geproduceerd.

Reflectie Matt Mason

Op het internet is steeds meer te vinden en dat maakt de stap tot het illegaal downloaden veel kleiner. Men is zich ook niet altijd bewust van de illegale activiteiten. Het is wel bekend dat het illegaal is maar omdat je het thuis op je eigen computer kan doen voelt het heel anders dan bijvoorbeeld iets stelen uit een winkel.

Mason zegt dat oorlog voeren niet het antwoord op piraterij is. Piraten zorgen namelijk niet alleen maar voor problemen maar ook voor oplossingen. Ze blijken tot de beste innovatieve mensen van de wereld te behoren. De beste manier om piraten te verslaan is om de strijd aan te gaan en ze te laten kopiëren. Daarnaast kan je zelf ook weer van hen kopiëren. Piraten kunnen vaak hele goede ideeën hebben om jouw product, dienst o.i.d. te verbeteren.

Zeker met de opkomst van 3D-printers wordt het namaken van producten steeds makkelijker. Het auteursrecht dreigt in gevaar te komen. Men kan alles zo makkelijk namaken dat het aanschaffen van het desbetreffende product bijzonder irrelevant lijkt te zijn.

Reflectie #8

Tijdens dit college stormde bijna het hele KIT weg. Als bijklanken was het waaien van de wind langs het gebouw luid te horen. De sprekers waren Marie Meeuwsen en Niels van de DoeTank.

Marie vertelde over haar project waarin ze zich voordeed als mannelijk alterego Andreas. Ze wilde kijken of mensen erachter kwamen dat ze helemaal geen man was en dat ze nep was. Ze had een facebookaccount, blog en schreef zich in op datingssites.
Ik vond het wel interessant om te horen hoe ze zichzelf er (vrijwel) in kon verliezen. De uitkomst van dat ze zo'n 700 nieuwe facebookvrienden had en dat er maar twee mensen vroegen wie ze was. Dat blijkbaar heel veel mensen de verzoeken gewoon accepteren zonder zich af te vragen wie de persoon in kwestie nou daadwerkelijk is.

De tweede spreker Niels, liet een filmpje zien van zijn nieuwe project waarin hij 'onderzoekt' of de politie discrimineert. Het wekte een interessante discussie op, met name over de manier waarop hij het onderzoek aanpakte. Hij liet donkere en blanke jongens van dezelfde leeftijd ergens op straat hangen om te kijken of ze problemen zouden krijgen met de politie. Ik vond dat wat er in het filmpje vertoond werd niets met onderzoek te maken had. Natuurlijk was het nog maar een trailer en moest het echte 'onderzoek' nog volgen. Het leek wel alsof de makers maar een kant wilde belichten en met een bepaalde invalshoek het 'onderzoek' deden.  Ik wil best wel geloven dat er politieagenten zijn die discrimineren maar ik vind het ook wel weer een makkelijke manier om de politie slecht af te beelden.

Reflectie # 7

Deze week waren er twee gastsprekers: Eddy Boom en Wilfried houjebek.

Eddy Boom had een duidelijke positieve en jonge kijk op het leven. Volgens hem moet je het leven naar je toe trekken zonder het je nadeel te maken. Dat doet hij zelf ook met zijn bedrijf waarbij hij zelf zijn klanten kiest als deze goed genoeg aansluiten bij zijn visie. Hij vertelde dat steeds meer de beleving en het verhaal rondom het product een rol speelt naast alleen het product. Als voorbeeld noemde bij koffie bij Starbucks. Je betaalt voor de beleving en niet alleen voor een bakje koffie.
Als belangrijkste advies wilde Boom meegeven dat je gewoon je ding moest doen en alleen die dingen doen die echt goed voelen en waar je energie van krijgt. Dat je opzoek moet gaan naar datgene wat je drijft en daar verder mee moet gaan.
Wilfried houjebek begon zijn verhaal met in te haken op het verhaal van Boom. 'Leuk om je ding te doen maar dat kan bij ons alleen omdat we in vrijheid en luxe leven.' Het is mooi om een dergelijk moraal te hebben maar in sommige omstandigheden kan dat niet en daar mogen we ons best wel van bewust zijn. Aansluitend volgende  een verhaal over de guerrilla oorlog in Noord-Ierland, de IRA en godsdienst. Het was af en toe lastig te volgen maar wel zeer interessant.  Ik wist er zelf vrij weinig van af en heb een hoop geleerd. Al had ik met meer achtergrondkennis het verhaal misschien beter kunnen volgen.
Wat ik mooi vond aan het college was een duidelijke botsing tussen de visies van beide sprekers. Echter misschien is botsing niet het juiste woord. Ik kan me ook voorstellen dat je kijk op het leven verandert naar mate je ouder wordt en wat je allemaal meemaakt. Dus op die manier zou kan kunnen zijn dat als Boom over tien jaar weer komt spreken zijn visie meer op die van Wilfried houjebek lijkt.

Reflectie #6

Helaas heb ik dit college moeten missen omdat ik een trainingdag had voor de DMR MCI. Na overleg met de docent mocht ik een reflectie schrijven over de gastspreker TINKEBELL. Naar aanleiding van wat ik over haar heb kunnen vinden is deze reflectie geschreven.

TINKEBELL staat bekend om haar  provocerende kunstwerken waarin dieren verwerkt worden. Alle werken zijn maatschappij kritisch en het grootste doelwit daarbij is de bioindustrie. Voorbeelden van haar werken zijn een tas gemaakt van haar eigen kat, van de bioindustrie geredde kuikens waarbij gedreigd werd deze door de versnipperaar te halen en honderd hamsters in ballen in een huiskamer. Ik vind het altijd wel interessant als kunst maatschappij kritisch is, provocerend en controversieel. Een beetje in hetzelfde genre van extreme kunst valt kunstenaar Damien Hirst die ook met dieren gewerkt heeft. Dit wekt altijd hevige reacties op en leidt uiteraard tot de vraag of dat kunst is. Kunstenaars proberen steeds weer de grenzen te weerleggen. Al blijft kunst een zeer lastig of misschien wel onmogelijk begrip om  te definieren.
Terug naar TINKEBELL. In 2009 verscheen haar boek Dearest TINKEBELL geschreven in samenwerking met kunstenares Coralie Vogelaar. Het boek is een verzameling van alle dreigbrieven haatmails die de kunstenares ontving. Er zijn zo veel mogelijk gegevens van de mensen achter de berichten achterhaald en verwerkt in het boek. Op deze manier wil ze de mensen achter de berichten in kaart brengen. Wie zijn dat? Dit is een zeer extreme vorm van piraterij. Ze toont aan hoe makkelijk gegevens te achterhalen zijn en publiceert deze ook vervolgens.
Een ander interessant punt vind ik de manier waarop ze mensen aan het denken zet. Het mag dan vrij cru zijn, het vestig wel meteen de aandacht en legt de vinger op de gevoelige plek. Mensen meten vaak ook met twee maten als het op dieren aankomt. De bio-industrie gaat vaak verschrikkelijk om met dieren en objectiveert deze. Maar huisdieren zijn heilig. Een heel radicaal idee is ook dat je een mug zo doodslaat en dat bij een ander dier nooit zou doen.

Reflectie: Piratenactie 'Stoor ik U?'

Het idee achter onze piratenopdracht ontstond toen we gezamenlijk iets aan het drinken waren in het cafe van Frascati. We hadden een gesprek over de grootste ergernissen aan ontwikkelingen die tot stand zijn gekomen door technologie. Mijn favoriet van het moment blijft wel de toeristen in de stad die foto's maken met hun Ipad, het ziet er niet uit. Een andere frustratie waar we niet over uitgesproken raakte was het bellen in het openbaar. De eindeloze gesprekken van vreemdelingen over onderwerpen die variëren tussen de plek waar je bent en de meest persoonlijke onderwerpen. Het wordt als volkomen normaal beschouwd om in het openbaar te bellen en dan niet kort en zakelijk maar ook vaak uitgebreid en nutteloos. Ondanks dat het als normaal wordt beschouwd irriteert men zich er vaak wel aan als anderen luidt spreken en hun hele leven delen.
Dit fenomeen wilden we uitvergroten en mensen confronteren. Het oorspronkelijke idee was om te kijken wat de reacties zouden zijn op twee met elkaar bellende mensen die vlak achter elkaar zitten in de metro en het over persoonlijke zaken hebben. Het probleem was alleen dat je mensen zo onder de aandacht kreeg maar het bleef een beetje de vraag je ze vervolgens geconfronteerd kunnen worden en bewuster gemaakt worden van een bepaalde media-ontwikkeling. Er is toen besloten om een t-shirt toe te voegen aan het concept met de tekst 'Stoor ik U?'. Het idee hierachter is dat mensen dat snappen dat het bellen opzettelijk is en dat ze vervolgens na gaan denken over het storen.
Het was heel erg leuk om aan de opdracht te werken maar ook wel spannend. Juist omdat mensen niet gefilmd willen worden en je niet mag filmen zonder toestemming in metro's en trams moesten we de camera's verbergen. Daarnaast was moesten we zelf ook een knop omzetten om zo luid in een metro te spreken en het over rare en/of persoonlijke onderwerpen te hebben. Zeker toen ik met iemand aan het bellen was en diegene begon over dat hij die avond een jointje zou gaan roken met zijn oma. Het gaf wel een kick om daar heel serieus op in te gaan en te kijken naar de reacties van de andere reizigers. Andere onderwerpen die aan bod kwamen waren samen porno kijken, een zwangerschap, relaties en uitgaan soms in combinatie met lichtelijk grof taalgebruik.
Helaas hebben is het door het filmen met verborgen camera's niet altijd gelukt om de reacties van mensen duidelijk in beeld te krijgen. Al met al was het een leuke en leerzame ervaring.

Boekreflectie: The Medium is the Massage

ART, PHILOSOPHY, SCIENCE, MADNESS AND POETRY 

Whence did the wond'rous mystic art arise,

Of painting SPEECH, and speaking to the eyes?

That we by tracing magic lines are taught,

How to enbody, and to colour THOUGT?

(pagina 48)

McLuhan's boek is een rollercoaster om te lezen. Op sommige pagina's leek het wel alsof ik een van de 154 sonnetten van Shakespeare aan het lezen was in plaats van The medium is the Massage van Marshall McLuhan. Andere pagina's bestonden enkel en alleen uit afbeeldingen. Soms stond de tekst ondersteboven of scheef. Elke pagina is weer uniek en McLuhan verwijst naar velen boeken, gebeurtenissen en uitspraken. Daarentegen vond ik het een leesbaar boek. Een boek dat niet in een ruk lekker uitleest maar waar je 's avonds in je luie stoel met een glas Shiraz eens rustig doorheen bladert en bestudeerd. Op dit moment heb ik het boek gelezen met educatie, onderwijs en mediaontwikkelingen in mijn achterhoofd. Maar ik had net zo goed Shakespeare, oneindigheid en geloof in m'n achterhoofd kunnen houden en dan zou ik er ook inspiratie voor een artikel uit kunnen halen. 

The Medium is the Massage staat vol met uitspraken van anderen zonder dat deze worden toegelicht. Ze verrijken de context en het geeft de lezer een extra vrijheid in de interpretatie van de tekst en afbeeldingen. 

Piratenactie in een piratenactie: Rubyfruit Jungle

Het boek Rubyfruit Jungle, geschreven door Rita Mea Brown, kwam uit in 1973 en was het eerste boek waarin zo openlijk en expliciet geschreven werd over een lesbische uitingen van een personage. Het is een semi-autombiografische roman waarin de hoofdpersoon Molly uitkomt voor haar geaardheid en zich afzet tegen haar omgeving. Niet alleen is moet ze zich tegen haar omgeving afzetten vanwege haar geaardheid ook wordt ze voor gek verklaard omdat ze als vrouw in New York aan de filmacademie wil studeren om regisseuse te worden. Met moeite krijgt ze het geld bij elkaar om te studeren, tussen allemaal mannen die haar niet serieus nemen, ook wordt haar verteld dat als ze eenmaal klaar is ze totaal geen toekomst heeft.

Rubyfruit Junlge is me ooit aangeraden door mijn Engelse docent op de middelbare school. Het heeft mijn kijk op homo- en vrouwenemancipatie totaal veranderd. 

Dit boek is voor mij een piratenactie in een piratenactie. Het op waarheid gebaseerde verhaal is al een beschrijving van een piratenactie en de publicatie van het boek is ook weer een piratenactie. Zeker binnen bepaalde groepen in de Verenigde Staten heeft dit boek veel stof doen opwaaien. Het was een schande dat er op deze manier over iets zondigs geschreven werd. 

Echter, wat mij het meest frustreerde en verbaasde tijdens het lezen van het boek was niet het gevecht van Molly voor vrijheid van geaardheid maar dat het nog zo bijzonder was om als vrouw te studeren en later, net als mannen, een beroep uit te oefenen. Het deed me beseffen dat nog geen geen eens twee generaties voor mij, vrouwen een totaal andere rol hadden binnen de maatschappij. Naar mijn standaarden een met amper vrijheden. Ik heb altijd al enorm respect gehad voor mensen die totaal tegen de samenleving in durven te gaan omdat de opgelegde normen en waarden naar hun gevoel onrechtmatig zijn. Dan vraag ik me ook af wat ik zelf gedaan zou hebben? Zeer waarschijnlijk zou ik als ik in die tijd geleefd zou hebben me die waarden en normen voor normaal hebben aangenomen. Dat vraagt ook om een kritische blik op de huidige maatschappij. Hoe kan het dat vrouwen nog steeds vaak minder betaald krijgen dan mannen? Ik las een tijd terug een artikel in het NRC Handelsblad over dat mannelijke managers gemiddeld 18,2% meer loon krijgen dan hun vrouwelijke collega's. Dat bleek uit een door Monsterboard uitgevoerde analyse.

Voordat dit een groot feministisch pleidooi wordt wil ik meegeven dat het goed is om zo nu en dan eens vraagtekens te zetten bij de huidige maatschappij.   

Reflectie Undo

In het in <undo> beschreven conflict over de cartoons van de profeet Mohammed in een Deense krant waren er meerdere zaken die mij opvielen.

Allereerst het debat tussen persvrijheid en het respecteren van de gebruiken binnen een religie. In deze tijd is er binnen de Westerse wereld het idee ontstaan dat we vrijheid van meningsuiting hebben en dat de pers beschikt over persvrijheid, echter waar ligt de grens? Als je gelooft in vrijheid in de puurste zin van het woord zou er geen grens moeten zijn. Met de cartoonrellen was er een duidelijke grens overschreden. De reacties waren zeer extreem en zelfs op Denemarken als land gericht. In het stuk komen verschillende invalshoeken aan bod, ik kon me het meest vinden in het onderstaande:

‘Ik wil geen religieuze gevoelens beledigen, maar ik ga me ook niet onderwerpen aan tirannie. Eisen dat mensen die de leer van Mohammed niet accepteren hem ook niet mogen afbeelden, is geen vraag om respect maar een eis tot onderwerping.’ (pagina 3)

 

Al vind ik de verwoordingen als 'tirannie' en 'onderwerping' wel erg hard geformuleerd. Het feit dat bepaalde regels gelden binnen een bepaalde religie, mag in mijn optiek niet leiden tot het dwingen van mensen die niet leven volgens de desbetreffende religie tot het volgen van dezelfde regels. Nu kan ik me in deze specifieke zaak ook wel vinden in dat het voor Moslims, waarbij het afbeelden van hun profeet diepe gevoelens opwekt, heel lastig moet zijn om te zien dat het wel gebeurt.

Een ander punt wat me opviel aan de discussie was dat media elkaar napraten en niet echt meer de feiten controleerden. Dat de meesten al met een mening klaarstonden zonder ook maar enige belemmering te voelden van kennis van zaken. Dit merk ik in de media steeds vaker en verontrust me. Een goede journalist heeft naar mijn idee de plicht om zijn lezers een zo goed en objectief mogelijk beeld te kunnen geven van een bepaalde situatie. Eigenlijk zouden ze voor journalisten als ze afgestudeerd zijn, net als dokters, een eed af moeten laten zeggen waarbij ze zweren hieraan te voldoen. De volgende zin uit hoofdstuk twee van <undo> stoorde me vanzelfsprekend:

Objectiviteit is een commercieel ideaal, een bewijs van een goede verkoopstrategie en niet zozeer een noodzakelijke voorwaarde voor ‘goede’ journalistiek.  (pagina 11)

Hier ben ik het totaal mee oneens. Nu ben ik me ervan bewust dat objectiviteit niet in de idealen van elke journalist voorkomt en dat het waarschijnlijk een utopische gedachte is dat dit ooit een noodzakelijke voorwaarde zou zijn. Daarentegen is het absoluut geen commercieel ideaal. De objectieve waarheid verkoopt zeker niet beter dan een van een kant belichte, halve waarheid. Waarom zou anders de Telegraaf de meest gelezen krant van ons land zijn?

<Undo> sluit af met een kritische noot naar de huidige Westerse, gedigitaliseerde samenleving.

De waarheid – daar hebben voorgaande generaties klaarblijkelijk voor gezorgd – vertrouwen ze niet, verwachten ze niet en willen ze misschien niet eens meer; maar laat het dan in 's heren naam echt zijn, geloofwaardig of origineel. Dat is uiteindelijk ook waar ze elkaar keihard op afrekenen. Nep, en dat is de derde paradox van de digitale cultuur, is niet altijd genoeg. (laatste pagina)

De waarheid is vloeibaar, ik zou bijna zeggen vluchtig of verdampt. Iedereen kan zijn of haar eigen waarheid naar de hand zetten en manipuleren. 

Reflectie #5

De moderne piraten van de huidige samenleving

Piraten hebben over het algemeen een negatieve bijklank maar ze kunnen ook anders gezien worden. Het kunnen ook mensen zijn die anders denken en/of te doen en daarmee afwijkend gedrag vertonen. Mensen die tegen de stroming in durven te gaan. Of juist niet? Piraat als dat ik zelf ben heb ik even de definitie van 'een piraat' opgezocht op Wikipedia en -dat kan echt bij het schrijven van een artikel-.  Meteen verschijnt een doorverwijspagina van alle verschillende betekenis van het woord. Bedoelde u: bier, een bootje, radio, vuurwerk of weer totaal iets anders? Piraten dat zijn van die mannen (echt alleen mannen) met littekens, een haak als arm en een slechte persoonlijke hygiëne, ten minste als je het aan de gemiddelde persoon zou vragen. Het is ook niet verwonderlijk dat het woord 'piraat' een negatieve bijklank krijgt als men het associeert met een stelend, vechtend en scheldend type. Die moderne piraten voor de kust van Somalië zijn ook geen schatjes. Bij nader inzien vind ik het een raar idee om piraten een positieve klank mee te geven en ze neer te zetten als helden. Mensen die verder kijken dan hun neus lang is en innovatief bezig zijn. Noem die mensen nou gewoon helden, malloten, geniën of hoe je ze ook wilt noemen en laat de piraten lekker oorlogje voeren op zee.  

Ik vond het grappig om te merken dat in dit college het urinoir van Marcel Duchamp aan bod kwam terwijl ik hem al in een van de eerste reflecties van dit vak heb genoemd. Zijn acties zijn echt revolutionair en baanbrekend. Chapeau voor zijn aanwezigheid in het college. (bij de woordkeuze is specifiek gekozen voor Frans omdat dat nog wel eens problemen geeft in de uitspraak)

Tablets maken leerkrachten irrelevant binnen het lageronderwijs

Onderzoeksessay naar digitalisering binnen het lager onderwijs met als specifieke case Steve Jobs scholen

Hoe kan het dat hoewel de wereld om ons heen steeds meer verandert en digitaliseert we onze kinderen nog steeds op dezelfde manier onderwijzen als pakweg vijftig jaar geleden? Marshall McLuhan beschreef dit fenomeen al in de jaren tachtig in zijn boek The medium is the massage. Onder het kopje ‘educatie’ schrijft hij dat het klaslokaal mijlen afligt van de wereld vol met elektronische informatie. “Today’s child is growing up absurd, because he lives in two worlds, and neither of them inclines him to grow up.” (McLuhan, 18) Hoewel zijn meest concrete voorbeeld van nieuwe media de beelden van de televisie waren binnen de veranderende informatiemaatschappij, had hij toen al een scherpe constatering gedaan. Gek genoeg is de digitalisering gestaag doorgegaan terwijl het huidige onderwijs, op wat digiborden na nog geen steek veranderd is.

In dit artikel wordt een beschrijving gegeven van de mediaontwikkeling digitalisering van het basisonderwijs met als specifieke case Steve Jobs scholen. Op macroniveau wil ik pleiten voor een algemene digitalisering van het onderwijs met behoudt van onmisbare bestaande facetten en uiteraard de nieuwe, maar nog steeds essentiële rol van de leerkrachten.  Op mesoniveau wordt gekeken naar de opkomende Steve Jobs scholen in Nederland met alle gevolgen van dien. Dit alles met de volgende hypothese:

Digitalisering binnen het onderwijs is onvermijdelijk, leidt tot de irrelevantie van leraren en het veranderen van scholen in flexplekken

In Nederland zijn er op dit moment zeven basisscholen die gebruik maken van tablets en aan het eind van het jaar zou dit aantal gestegen moeten zijn naar elf. Het is steeds meer in opkomst om kinderen van jongs af aan te onderwijzen met een Ipad. Het besturen van een dergelijk apparaat gaat heel intuïtief.

Momenteel wordt er wel al gebruik gemaakt van ICT binnen het lager onderwijs al heeft het een secundaire functie naast de reguliere stof. Uit het onderzoek Does ICT contribute to powerful learning environments in primary education? is gebleken dat hoewel 93 procent van de leraren die deelnamen aan het onderzoek gebruik maakten van ICT in het onderwijs, de implementatie ervan ronduit teleurstellend is en past het niet binnen het traditionele curriculum. Het probleem is dat men de nieuwe technologie wil implementeren binnen het traditionele curriculum. McLuhan beschrijft dit in the Medium is the massage als volgt: “The youth of today are not permitted to approach the traditional heritage of mankind through the door of technological awareness. This only possible door is slammed in their faces by rear-view-mirror society.” (McLuhan, 100)

Dit wil zeggen dat men nog niet weet wat ze aan moeten met de nieuwe technologie en probeert daarom dit binnen de kaders van de traditionele methoden te plaatsen wat leidt tot tegen dichte deuren aanlopen. De maatschappij is te bekrompen om buiten de gebaande paden te kijken.

Didactisch gezien zijn er vele voordelen wat betreft het leren door middel van een tablet. Zo kunnen de kinderen direct feedback krijgen en op die manier sneller leren van hun fouten. In tegenstelling tot dat ze aan het eind van de dag hun schriftje inleveren en die de volgende dag terug krijgen en dan pas zien wat ze fout gedaan hebben. Daarnaast biedt het kinderen de kans om op hun eigen niveau te leren. Het systeem merkt het als een kind moeite heeft met bepaalde onderwerpen of dat deze juist gemakkelijk afgaan en past zich daarop aan. Zo wordt voorkomen dat kinderen of onnodige oefeningen maken of juist te weinig oefening krijgen. Bovendien biedt het een positief toekomstbeeld met betrekking tot de leerlingvolgsystemen. Deze kosten momenteel menig leerkracht veel administratief werk en daardoor hebben ze zo ook minder tijd voor, jawel: de leerlingen. De tablets kunnen de resultaten, vooruitgangen en struikelblokken van de leerlingen bijhouden en deze meteen in een dossier verwerken.

Als de Steve Jobs scholen eenmaal hun intrek hebben gevonden binnen de maatschappij zou dit gevolgen kunnen hebben waar we ons momenteel nog niet bewust van zijn maar de suggesties zijn wel al prominent aanwezig. Hoewel er veel voordelen aan het gebruik van tablets in het lagere onderwijs zitten blijft het een omstreden onderwerp. Zo maakt men zich zorgen om de houding van de kinderen als ze lang met die tablets bezig zijn en met name over de sociale vaardigheden baart men zich zorgen. Kinderen zouden in een door Baudrillard beschreven hyperrealiteit terecht kunnen komen als ze zich van jongs af aan te veel in een digitale wereld bevinden in plaats van in de werkelijkheid. Kinderen worden onderdeel van hun Ipads, zijn hun Ipads en identificeren zich met hun Ipads; ze zijn extenties van hun Ipads. In tegenstelling van wat McLuhan beweert, namelijk dat media de extenties zijn van de mens, beweert Mercuse dat mensen extenties zijn van de media. Ze zouden gezien kunnen worden als de extenties van hun Ipad waardoor de leerkrachten en scholen als totaal irrelevant beschouwd kunnen worden. De Ipad neemt de functie van het traditionele lesmateriaal en de leerkracht over. Alles wat de kinderen nodig hebben bevindt zich op dat medium. Waarom zouden de kinderen nog naar school moeten komen als ze zelfstandig kunnen werken waar ze maar willen? Sociale vaardigheden en contact met anderen kan genoemd worden als argument maar is dat nog wel de functie van de school of moet dat daarbuiten gezocht worden? Op sociaal-cultureel gebied zou dus een hoop verschuivingen plaats kunnen vinden. Het onderwijssysteem zou een geheel andere functie en indeling krijgen en sociale vaardigheden moeten elders worden opgedaan. Scholen veranderen in flexplekken doordat de kinderen zelf altijd en overal kunnen werken. De ouders hebben echter over het algemeen dagelijkse werkverplichtingen en kunnen de kinderen dus niet thuis laten. Op een gewenst tijdstip kunnen ze vervolgens de kinderen naar de flexschool brengen, waar leraren meer als oppas dienen.

Ironisch genoeg is de man waarmee het allemaal begon en naar wie de scholen vernoemd zijn, Steve Jobs, altijd heel sterk tegen de vervanging van de leerkrachten en traditionele lesmethodes door ICT geweest. Hoewel hij een groot donateur was van computers binnen het (basis)onderwijs zag hij het niet als vervangend middel. “By far the most important thing is another person, another person that insights your curiosity, to help you guide your curiosity, feeds your curiosity and machines cannot do that in the way people can.” (Steve Jobs in een interview met Daniel Morrow)

Als kritsche voetnoot moet er wel worden opgemerkt dat het bijzonder dubieus is dat de scholen Steve Jobs scholen heten en alleen Ipads hebben. Andere tablets worden totaal niet genoemd. Al is dat niet verbazingwekkend binnen deze kapitalistische samenleving.

Ipads hebben veel kwaliteiten maar zullen nooit de rol over kunnen nemen van een mens van vlees en bloed. Juist bij jonge kinderen is het contact met anderen en de leerkracht erg belangrijk voor de algemene ontwikkeling. Dat neemt niet weg dat het gebruik van tablets veel voordelen heeft. Om deze tablets of eventuele toekomstige opvolgers zo optimaal mogelijk te implementeren is het wel van belang dat de traditionele lesstof niet klakkeloos op het medium wordt gegooid maar dat het echt integreert als nieuw medium binnen het curriculum. Hierbij wordt de bovenstaande hypothese verworpen. Hoewel digitalisering binnen het onderwijs zeer waarschijnlijk een steeds grotere rol gaat spelen binnen het bestaande curriculum blijven leraren en de scholen relevant.

Het huidige onderwijs heeft nog steeds een enorme inhaalslag te maken wat betreft de integratie van de technologie. McLuhan zag dit in The Medium is the massage als een constante oorlog tussen die twee.

“It is a matter of the greatest urgency that our educational institutions realize that we now have civil war among these environments created by media other than the printed word. The classroom is now in a vital struggle for survival with the immensly persuasive ‘outside’ world created by new information media.” (McLuhan, 100)

Laten we ons nu eindelijk eens realiseren dat deze oorlog niet te winnen valt en het verlies omarmen.  Maar enkel onder een voorwaarde: het behoud van de leraren en scholen.

 Bronnen:

Hoorcolleges en werkcolleges van het vak Cultuur en Media

Boeken:

• McLuhan, Marshall. The medium is the massage. (Jerome Angel) 7. London: Pinguin Books, 2008. Boek.

Artikelen afkomstig van de online database aan onderzoeksartikelen van de HvA (https://bib.hva.nl) :

• Karaca, Feride ; Can, Gulfidan ; Yildirim, Soner. “A path model for technology integration into elementary school settings in Turkey”. Computers & Education. (Redacteur onbekend.) Istanbul: 2013, Vol.68(pp.353-365). Artikel (tijdschrift) online

• Smeets, Ed. “Does ICT contribute to powerful learning environments in primary education?”. Computers & Education. (Redacteur onbekend.) Nijmegen: 2013, Vol.44(3). Artikel (tijdschrift) online

Online artikelen van websites:

• Colin van Hoek. “Ipad-scholen openen hun deuren” nu.nl. Sanoma Digital The Netherlands B.V., 21 augustus 2013 14:02 <http://www.nu.nl/tech/3555519/ipad-scholen-openen-deuren.html>

• Colin van Hoek. “Ipad-scholen openen hun deuren” nu.nl. Sanoma Digital The Netherlands B.V., 21 augustus 2013 14:00<http://nutech.nl/mobiel/3555472/ipad-scholen-openen-deuren.html#anchor-visie>

Film:

• Interview Steve Jobs bij Next, toen nog het hoofd van Next. Jobs wordt geïnterviewd door Daniel Morrow van Computerworld Information Technology Awards Program als onderdeel van een mondelijk historisch onderzoek. < http://www.youtube.com/watch?v=M6Oxl5dAnR0 >

Reflectie week #4

De onsamenhangendheid der dingen binnen een geobjectiveerde wereld

Holocaust als gevolg van objectivering

Omdat mensen door de boekdrukkunst steeds meer gingen objectiveren werd dit ook gedaan. Alles werd geobjectiveerd, mensen werden objecten met bepaalde eigenschappen. Een fabriek is hier een goed voorbeeld van de een draait de doppen op de flesjes die vervolgens worden verpakt in plastic en dan in een vrachtauto geladen worden. Zo doet iedereen een specifieke taak en is het productie proces optimaal. De holocaust is dus niets meer dan een extreme versie van deze objectivering. Alle mensen die niet binnen een bepaald beeld pasten werden systematisch afgevoerd naar kampen en daar systematisch omgelegd. Maar dat is niet alles, net als bij de fabriek werd vrijwel alles apart behandeld. De mensen werden gescheiden, beoordeeld, kaal geschoren, uitgekleed. Alle persoonlijke bezittingen werden ook uitgezocht en gesorteerd om daar weer geld aan te verdienen om het proces te bekostigen. Sommige hadden het 'geluk' dat ze niet meteen werden vergast maar dat ze mochten werken in de kampen. Een van de taken was het verslepen van de lijken en ze in de gasovens leggen. Het menselijke verdwijnt en maakt plaats voor een objectivering van het levens als overlevingsorganisme. Zo kun je dus zeggen dat de holocaust een gevolg is ven extreme objectivering.

Communisme 2.0 als gevolg van globaslisering en objectivering

Computers en gelijkheid leiden tot een nieuwe vorm van communisme
Op het internet is iedereen hetzelfde. Op een forum ben je slechts een tekst. Je kunt zeggen dat je zwart blank, geel groen of paars bent en iedereen behandeld je op dezelfde manier. Deze vorm van gelijke behandeling komt erg overeen met de oorspronkelijke gelijkheidsideologie binnen het communisme.

Het nieuwe moderne communisme lijkt eigenlijk helemaal niet meer op de oude, geïmplementeerd variant, bedacht door Karl Marx en voor het eerst geïmplementeerd door Lenin in de Sovjet-Unie.
Grondslag van het communisme is dat iedereen gelijk is en zou moeten zijn. Ik heb nooit echt begrepen waarom het basis concept van het communisme zo gehaat wordt door vele mensen. De ideeën zijn eigenlijk best wel mooi, utopisch maar mooi.

Hoewel het haaks staat op het kapitalisme zou dat naar mijn idee niet de oorzaak van die haat moeten zijn. De vraag is alleen of een communistische samenleving realistisch is binnen een democratie. Er zijn mensen die beweren dat de trias politica niet kan bestaan binnen een communistische samenleving. Montesquieu zou zich omdraaien in zijn graf.
Uit voorbeelden van China en Rusland kunnen we halen dat het ook een aanslag pleegt op de vrijheid van de kunst en cultuur. Juist doordat de gelijkheid in het extreme doorgetrokken wordt. In China is het zelfs niet mogelijk om op Facebook te komen.


We leven met de rare gedachte dat we iets moeten worden in plaats van gewoon te zijn.

Reflectie week #3

Too good to be real it's hyperreal, how real can you get it? Get it real.

Ik heb het altijd al geweten: de echte Amerikaanse wereld is hyperreal. Fijn dat Baudrillard dat nog even bevestigd. De Amerikaanse droom heeft nooit bestaan. Althans, de droom als denkbeeld an sich wel maar de uitwerking niet. Nu zou ik eindeloze woorden vuil kunnen maken over Amerikanen en hun hyperreal maar laat ik het voor deze keer eens dicht bij huis houden.
Nu zitten wij zelf, de normale bruine-boterham-met-kaas-etende-Nederlanders, ook in de hyperreal. De werkelijkheid wordt vervangen door allemaal simulaties. We maken de simulaties om het leven overzichtelijker, makkelijker en toegankelijker te maken. Maar nu is de vraag waarom eigenlijk? In de werkgroep kwam aan bod dat het komt omdat we het leven te ingewikkeld is om te begrijpen zonder. Hier werd door een klasgenoot op ingegaan met de reactie dat het tegenovergestelde wellicht van toepassing is. Namelijk dat het leven te simpel en saai is en dat we daarom modellen en simulaties gebruiken om het spannender te maken en waarde toe te voegen. Hoe dan ook, de oorzaak in onbekend maar het doel is duidelijk: hyperrealiteit.
Gelukkig zijn er vele manieren om te ontsnappen uit onze realiteit, namelijk door een van de onderstaande opties:

Nostalgie
Ironie
Simulatie van een sensatie
Overindentificatie
Consummatief engagement

Ik zou zeggen - pick your choose!

Reflectie week #2

Anders zijn en je afzetten is lastig binnen een modernistische maatschappij. Probeer je je af te zetten met een nieuwe outfit, wordt de outfit mainstream. Dit overkwam Kurt Cobain. Dit zie je tegenwoordig steeds meer. Er valt ook minder af te zetten en te shockeren, zeker op het gebied van kunst. Kunst in een museum wordt allang niet meer gezien als een Rembrandt per se. Het Urinoir van Duchamp is ook alweer bijna een eeuw geleden, tegenwoordig moet ieder modern museum er wel eentje hebben wil het erbij horen. Hierbij wil ik graag de huidige kunstenaars uitnodigen om zich af te zetten en te shockeren zonder dat het mainstream wordt, succes.

Als we Ray Kurzweil moet geloven dat duurt het niet lang meer voordat mens en computer zich samenvoegen. Dit is een vrij heftige uitspraak en wekt uiteraard veel kritiek en angst op bij mensen. Bij mij wekt het alleen vele vragen op. Moeten we dat ook wel willen? Is het wel ethisch verantwoord om de technologie zo ver te laten gaan? Kunnen wij dit überhaupt wel tegenhouden? Zijn we in staat om de gevolgen ervan in te zien of gaat dit toch echt onze pet te boven? 

McLuhan heeft vier wetten over nieuwe media te weten:

Enhancement

Obsolesces

Retrieves

Reverses

Maar is als de mens in symbiose is met techniek dan is dat helemaal niet relevant meer. De mens wordt de media of omgekeerd de media wordt de mens. Hoe kan een vernieuwing, in dit geval media, invloed uitoefenen op iets waar het al deel van uit maakt? Het is geen extensie meer maar het is het geworden. 

Onderzoeksvoorstel

Digitaalleren met als concrete case Steve Jobs scholen

Situatieschets 

Om wat voor ontwikkeling gaat het? Wat zijn de kenmerken van

de ontwikkeling? Wat is de historie van de ontwikkeling?

Ik sprak vandaag een adjunct-directeur van een toekomstige Steve Jobs school. Het was op haar school al duidelijk dat de kinderen met Ipads zouden werken, de dochter van initiatiefnemer Maurice de Hond zit echter op de school.

Het is steeds meer in opkomst om kinderen vanaf jongs af aan te onderwijzen met een Ipad. Het besturen van een dergelijk apparaat gaat heel intuïtief. Het invoeren echter zorgt voor veel problemen. Ouders die de invoering tegenwerken, de software wat nog onvoldoende en niet op tijd ontwikkeld is.

Hypothese

Welke kenmerken van de ontwikkeling denk je te gaan aantreffen op

macroniveau?

Er gaat een verschuiving plaatsvinden in het huidige onderwijssysteem.

Hypothese:

Er zal veel meer gebruik worden gemaakt van digitale leermethodes waardoor de leerlingen vaker individueel in plaats van klassikaal les krijgen.

Het onderwijzen met behulp van een Ipad heeft als voordeel dat het systeem zich aan kan passen aan het kind in plaats van andersom.

De grove motoriek van kinderen kan daarnaast problemen veroorzaken, dit gezien vanuit medisch perspectief. Het is een angst die speelt onder ouders en de overheid. De kinderen zitten lang achter een scherm en nemen zo een slechte houding aan.

Relevantie CMD-vakgebied

Waarom is de ontwikkeling relevant voor ons vakgebied?

Als CMD’er kan je programma’s ontwikkelen voor het onderwijs. Bovendien is het voor het CMD vakgebied een interessante ontwikkeling omdat de gevolgen van interactieve media binnen het onderwijs direct gevolgen hebben voor het vakgebied.

Laws of media

Hoe ziet het model van McLuhan eruit voor je ontwikkeling?

Extend: het zicht en de tastzintuigen

Reverse: op eigen tempo kunnen leren, individuele aandacht voor leerlingen

Retrieve: akoestische ruimte, verbondenheid

Obsolete: in bepaalde mate boeken en de leerkracht

Bronnen

Welke bronnen ga je gebruiken om je hypothese te toetsen? Gebruik daarbij minimaal een van de boeken uit de literatuurlijst. Beschrijf elke bron uitgebreid:

wat maakt de bron betrouwbaar, waarom is de bron relevant?

1. McLuhan, Marshall en Fiore, Quentin. The Medium is the Message: an inventory of 

effects. London: Penguin, 1967.

2. http://www.kennisnet.nl/themas/mediawijsheid/mediawijze-school-goed-uitgerust-voor-de-21e-eeuw/

Een website met meerdere auteurs die informatie toerijken over hoe om te gaan met nieuwe mediaontwikkelingen.

3. http://www.nytimes.com/2011/01/05/education/05tablets.html?pagewanted=all&_r=0

Een versie van dit artikel verscheen in de Times op January 5, 2011, op pagina A16 of the New York edition

4.http://www.ipadsforeducation.vic.edu.au/ipad-education-case-studies/10-warringa-park-school

 Een Australische onafhankelijke site over het introduceren van Ipads in het onderwijs

Opzet

Hoe pak je het onderzoek aan en welke onderzoeksmethoden zet je in?

Als eerst stel ik hoofd- en deelvragen op. Ik ga proberen te regelen om in contact te komen met een Steve Jobs school en om daar de kinderen te observeren en interviews af te nemen. Ten tweede wil ik een uitgebreide deskresearch gaan doen, er is echter al veel geschreven en gediscussieerd over het onderwerp. Ten slotte wil ik deze mediaontwikkeling toetsen aan de ideeën van mediafilosoof Marshall McLuhan.   

Presentatie

Welk medium ga je gebruiken en waarom

Ik heb gekozen voor het geschreven woord omdat dit op verschillende media vertoond kan woorden. Het lijkt me dat je met woorden een goed beeld kan vormen van het onderzoek en de resultaten. Daarnaast is kan het op het web gezet worden en zo, indien goed gedaan, veel mensen kan bereiken.