En de Nobelprijs voor de vrede gaat naar.............: TWITTER!!!
Dat zou een scenario kunnen zijn. Twitter (samen met andere Social Media kanalen) wordt geprezen om haar bijdragen aan de stimulatie van vrijheid van meningsuiting. Zonder de aanwezigheid van Twitter en andere kanalen zou de Arabische Lente een hele andere invulling gekregen hebben. Maar zijn we er ons tegenwoordig wel van bewust wat voor rol Social Media spelen in de maatschappij en hoe we daarmee om moeten gaan? Rushkoff beweert dat men eerst de technologie de baas moet worden. Net als met alle voorgaande revoluties waarbij media toegankelijk werden voor de massa werd het eerst passief gebruikt zoals dat men eerst las voordat men ook ging schrijven. Nu zouden we bij Social Media ook nog in een dergelijk fase kunnen verkeren. Ik ben wel benieuwd of de rol hiervan daadwerkelijk gaat veranderen. Enkele jaren terug werd er gesproken van een tijdelijke ontwikkeling maar het begint er steeds meer op te lijken dat het voorlopig nog niet zal verdwijnen. Het is een nieuwe manier van omgaan met elkaar en een heel snel middel om overal ter wereld je mening te delen. Het zijn namelijk de mensen die zorgen voor de veranderingen en niet de machines aldus Rushkoff.
zondag 17 november 2013
Reflectie The invention revolution
Deze tekst bestaat uit het hoofdstuk The invention revolution uit het boek Makers van Chris Anderson.
Anderson's opa is blijkbaar de enige echte uitvinder van de elektrische, op tijd ingestelde tuinsproeier en heeft daar in der tijd meteen een patent op aangevraagd en gekregen. Helaas was de beste man niet instaat om zelf (op grote schaal) de producten te produceren en te verkopen dus moest hij met anderen in zee gaan. Daarmee verloor hij wel controle over zijn uitvinding. Twintig jaar later was het patent verlopen en werd het volledige ontwerp aangepast.
Tegenwoordig is het steeds makkelijker om zelf (digitale) producten te maken en te verkopen. Er komen steeds meer kleine start-up bedrijven. Anderson beschrijft dat het gat tussen wetenschap en ondernemerschap verkleint tot verdwijnt. Men kan steeds makkelijker een internetbedrijfje opzetten en overal ter wereld werken. Alles wat je nodig hebt is een computer. Maar het blijft de vraag hoe je controle houdt over jouw werk. Een patent aanvragen is vaak helemaal geen garantie meer. Met alle piraten op de loer is een goed idee zo gejat en wordt het overal door anderen geproduceerd.
Anderson's opa is blijkbaar de enige echte uitvinder van de elektrische, op tijd ingestelde tuinsproeier en heeft daar in der tijd meteen een patent op aangevraagd en gekregen. Helaas was de beste man niet instaat om zelf (op grote schaal) de producten te produceren en te verkopen dus moest hij met anderen in zee gaan. Daarmee verloor hij wel controle over zijn uitvinding. Twintig jaar later was het patent verlopen en werd het volledige ontwerp aangepast.
Tegenwoordig is het steeds makkelijker om zelf (digitale) producten te maken en te verkopen. Er komen steeds meer kleine start-up bedrijven. Anderson beschrijft dat het gat tussen wetenschap en ondernemerschap verkleint tot verdwijnt. Men kan steeds makkelijker een internetbedrijfje opzetten en overal ter wereld werken. Alles wat je nodig hebt is een computer. Maar het blijft de vraag hoe je controle houdt over jouw werk. Een patent aanvragen is vaak helemaal geen garantie meer. Met alle piraten op de loer is een goed idee zo gejat en wordt het overal door anderen geproduceerd.
Reflectie Matt Mason
Op het internet is steeds meer te vinden en dat maakt de stap tot het illegaal downloaden veel kleiner. Men is zich ook niet altijd bewust van de illegale activiteiten. Het is wel bekend dat het illegaal is maar omdat je het thuis op je eigen computer kan doen voelt het heel anders dan bijvoorbeeld iets stelen uit een winkel.
Mason zegt dat oorlog voeren niet het antwoord op piraterij is. Piraten zorgen namelijk niet alleen maar voor problemen maar ook voor oplossingen. Ze blijken tot de beste innovatieve mensen van de wereld te behoren. De beste manier om piraten te verslaan is om de strijd aan te gaan en ze te laten kopiëren. Daarnaast kan je zelf ook weer van hen kopiëren. Piraten kunnen vaak hele goede ideeën hebben om jouw product, dienst o.i.d. te verbeteren.
Zeker met de opkomst van 3D-printers wordt het namaken van producten steeds makkelijker. Het auteursrecht dreigt in gevaar te komen. Men kan alles zo makkelijk namaken dat het aanschaffen van het desbetreffende product bijzonder irrelevant lijkt te zijn.
Zeker met de opkomst van 3D-printers wordt het namaken van producten steeds makkelijker. Het auteursrecht dreigt in gevaar te komen. Men kan alles zo makkelijk namaken dat het aanschaffen van het desbetreffende product bijzonder irrelevant lijkt te zijn.
Reflectie #8
Tijdens dit college stormde bijna het hele KIT weg. Als bijklanken was het waaien van de wind langs het gebouw luid te horen. De sprekers waren Marie Meeuwsen en Niels van de DoeTank.
Marie vertelde over haar project waarin ze zich voordeed als mannelijk alterego Andreas. Ze wilde kijken of mensen erachter kwamen dat ze helemaal geen man was en dat ze nep was. Ze had een facebookaccount, blog en schreef zich in op datingssites.
Ik vond het wel interessant om te horen hoe ze zichzelf er (vrijwel) in kon verliezen. De uitkomst van dat ze zo'n 700 nieuwe facebookvrienden had en dat er maar twee mensen vroegen wie ze was. Dat blijkbaar heel veel mensen de verzoeken gewoon accepteren zonder zich af te vragen wie de persoon in kwestie nou daadwerkelijk is.
De tweede spreker Niels, liet een filmpje zien van zijn nieuwe project waarin hij 'onderzoekt' of de politie discrimineert. Het wekte een interessante discussie op, met name over de manier waarop hij het onderzoek aanpakte. Hij liet donkere en blanke jongens van dezelfde leeftijd ergens op straat hangen om te kijken of ze problemen zouden krijgen met de politie. Ik vond dat wat er in het filmpje vertoond werd niets met onderzoek te maken had. Natuurlijk was het nog maar een trailer en moest het echte 'onderzoek' nog volgen. Het leek wel alsof de makers maar een kant wilde belichten en met een bepaalde invalshoek het 'onderzoek' deden. Ik wil best wel geloven dat er politieagenten zijn die discrimineren maar ik vind het ook wel weer een makkelijke manier om de politie slecht af te beelden.
Marie vertelde over haar project waarin ze zich voordeed als mannelijk alterego Andreas. Ze wilde kijken of mensen erachter kwamen dat ze helemaal geen man was en dat ze nep was. Ze had een facebookaccount, blog en schreef zich in op datingssites.
Ik vond het wel interessant om te horen hoe ze zichzelf er (vrijwel) in kon verliezen. De uitkomst van dat ze zo'n 700 nieuwe facebookvrienden had en dat er maar twee mensen vroegen wie ze was. Dat blijkbaar heel veel mensen de verzoeken gewoon accepteren zonder zich af te vragen wie de persoon in kwestie nou daadwerkelijk is.
De tweede spreker Niels, liet een filmpje zien van zijn nieuwe project waarin hij 'onderzoekt' of de politie discrimineert. Het wekte een interessante discussie op, met name over de manier waarop hij het onderzoek aanpakte. Hij liet donkere en blanke jongens van dezelfde leeftijd ergens op straat hangen om te kijken of ze problemen zouden krijgen met de politie. Ik vond dat wat er in het filmpje vertoond werd niets met onderzoek te maken had. Natuurlijk was het nog maar een trailer en moest het echte 'onderzoek' nog volgen. Het leek wel alsof de makers maar een kant wilde belichten en met een bepaalde invalshoek het 'onderzoek' deden. Ik wil best wel geloven dat er politieagenten zijn die discrimineren maar ik vind het ook wel weer een makkelijke manier om de politie slecht af te beelden.
Reflectie # 7
Deze week waren er twee gastsprekers: Eddy Boom en Wilfried houjebek.
Eddy Boom had een duidelijke positieve en jonge kijk op het leven. Volgens hem moet je het leven naar je toe trekken zonder het je nadeel te maken. Dat doet hij zelf ook met zijn bedrijf waarbij hij zelf zijn klanten kiest als deze goed genoeg aansluiten bij zijn visie. Hij vertelde dat steeds meer de beleving en het verhaal rondom het product een rol speelt naast alleen het product. Als voorbeeld noemde bij koffie bij Starbucks. Je betaalt voor de beleving en niet alleen voor een bakje koffie.
Als belangrijkste advies wilde Boom meegeven dat je gewoon je ding moest doen en alleen die dingen doen die echt goed voelen en waar je energie van krijgt. Dat je opzoek moet gaan naar datgene wat je drijft en daar verder mee moet gaan.
Wilfried houjebek begon zijn verhaal met in te haken op het verhaal van Boom. 'Leuk om je ding te doen maar dat kan bij ons alleen omdat we in vrijheid en luxe leven.' Het is mooi om een dergelijk moraal te hebben maar in sommige omstandigheden kan dat niet en daar mogen we ons best wel van bewust zijn. Aansluitend volgende een verhaal over de guerrilla oorlog in Noord-Ierland, de IRA en godsdienst. Het was af en toe lastig te volgen maar wel zeer interessant. Ik wist er zelf vrij weinig van af en heb een hoop geleerd. Al had ik met meer achtergrondkennis het verhaal misschien beter kunnen volgen.
Wat ik mooi vond aan het college was een duidelijke botsing tussen de visies van beide sprekers. Echter misschien is botsing niet het juiste woord. Ik kan me ook voorstellen dat je kijk op het leven verandert naar mate je ouder wordt en wat je allemaal meemaakt. Dus op die manier zou kan kunnen zijn dat als Boom over tien jaar weer komt spreken zijn visie meer op die van Wilfried houjebek lijkt.
Eddy Boom had een duidelijke positieve en jonge kijk op het leven. Volgens hem moet je het leven naar je toe trekken zonder het je nadeel te maken. Dat doet hij zelf ook met zijn bedrijf waarbij hij zelf zijn klanten kiest als deze goed genoeg aansluiten bij zijn visie. Hij vertelde dat steeds meer de beleving en het verhaal rondom het product een rol speelt naast alleen het product. Als voorbeeld noemde bij koffie bij Starbucks. Je betaalt voor de beleving en niet alleen voor een bakje koffie.
Als belangrijkste advies wilde Boom meegeven dat je gewoon je ding moest doen en alleen die dingen doen die echt goed voelen en waar je energie van krijgt. Dat je opzoek moet gaan naar datgene wat je drijft en daar verder mee moet gaan.
Wilfried houjebek begon zijn verhaal met in te haken op het verhaal van Boom. 'Leuk om je ding te doen maar dat kan bij ons alleen omdat we in vrijheid en luxe leven.' Het is mooi om een dergelijk moraal te hebben maar in sommige omstandigheden kan dat niet en daar mogen we ons best wel van bewust zijn. Aansluitend volgende een verhaal over de guerrilla oorlog in Noord-Ierland, de IRA en godsdienst. Het was af en toe lastig te volgen maar wel zeer interessant. Ik wist er zelf vrij weinig van af en heb een hoop geleerd. Al had ik met meer achtergrondkennis het verhaal misschien beter kunnen volgen.
Wat ik mooi vond aan het college was een duidelijke botsing tussen de visies van beide sprekers. Echter misschien is botsing niet het juiste woord. Ik kan me ook voorstellen dat je kijk op het leven verandert naar mate je ouder wordt en wat je allemaal meemaakt. Dus op die manier zou kan kunnen zijn dat als Boom over tien jaar weer komt spreken zijn visie meer op die van Wilfried houjebek lijkt.
Reflectie #6
Helaas heb ik dit college moeten missen omdat ik een trainingdag had voor de DMR MCI. Na overleg met de docent mocht ik een reflectie schrijven over de gastspreker TINKEBELL. Naar aanleiding van wat ik over haar heb kunnen vinden is deze reflectie geschreven.
TINKEBELL staat bekend om haar provocerende kunstwerken waarin dieren verwerkt worden. Alle werken zijn maatschappij kritisch en het grootste doelwit daarbij is de bioindustrie. Voorbeelden van haar werken zijn een tas gemaakt van haar eigen kat, van de bioindustrie geredde kuikens waarbij gedreigd werd deze door de versnipperaar te halen en honderd hamsters in ballen in een huiskamer. Ik vind het altijd wel interessant als kunst maatschappij kritisch is, provocerend en controversieel. Een beetje in hetzelfde genre van extreme kunst valt kunstenaar Damien Hirst die ook met dieren gewerkt heeft. Dit wekt altijd hevige reacties op en leidt uiteraard tot de vraag of dat kunst is. Kunstenaars proberen steeds weer de grenzen te weerleggen. Al blijft kunst een zeer lastig of misschien wel onmogelijk begrip om te definieren.
Terug naar TINKEBELL. In 2009 verscheen haar boek Dearest TINKEBELL geschreven in samenwerking met kunstenares Coralie Vogelaar. Het boek is een verzameling van alle dreigbrieven haatmails die de kunstenares ontving. Er zijn zo veel mogelijk gegevens van de mensen achter de berichten achterhaald en verwerkt in het boek. Op deze manier wil ze de mensen achter de berichten in kaart brengen. Wie zijn dat? Dit is een zeer extreme vorm van piraterij. Ze toont aan hoe makkelijk gegevens te achterhalen zijn en publiceert deze ook vervolgens.
Een ander interessant punt vind ik de manier waarop ze mensen aan het denken zet. Het mag dan vrij cru zijn, het vestig wel meteen de aandacht en legt de vinger op de gevoelige plek. Mensen meten vaak ook met twee maten als het op dieren aankomt. De bio-industrie gaat vaak verschrikkelijk om met dieren en objectiveert deze. Maar huisdieren zijn heilig. Een heel radicaal idee is ook dat je een mug zo doodslaat en dat bij een ander dier nooit zou doen.
TINKEBELL staat bekend om haar provocerende kunstwerken waarin dieren verwerkt worden. Alle werken zijn maatschappij kritisch en het grootste doelwit daarbij is de bioindustrie. Voorbeelden van haar werken zijn een tas gemaakt van haar eigen kat, van de bioindustrie geredde kuikens waarbij gedreigd werd deze door de versnipperaar te halen en honderd hamsters in ballen in een huiskamer. Ik vind het altijd wel interessant als kunst maatschappij kritisch is, provocerend en controversieel. Een beetje in hetzelfde genre van extreme kunst valt kunstenaar Damien Hirst die ook met dieren gewerkt heeft. Dit wekt altijd hevige reacties op en leidt uiteraard tot de vraag of dat kunst is. Kunstenaars proberen steeds weer de grenzen te weerleggen. Al blijft kunst een zeer lastig of misschien wel onmogelijk begrip om te definieren.
Terug naar TINKEBELL. In 2009 verscheen haar boek Dearest TINKEBELL geschreven in samenwerking met kunstenares Coralie Vogelaar. Het boek is een verzameling van alle dreigbrieven haatmails die de kunstenares ontving. Er zijn zo veel mogelijk gegevens van de mensen achter de berichten achterhaald en verwerkt in het boek. Op deze manier wil ze de mensen achter de berichten in kaart brengen. Wie zijn dat? Dit is een zeer extreme vorm van piraterij. Ze toont aan hoe makkelijk gegevens te achterhalen zijn en publiceert deze ook vervolgens.
Een ander interessant punt vind ik de manier waarop ze mensen aan het denken zet. Het mag dan vrij cru zijn, het vestig wel meteen de aandacht en legt de vinger op de gevoelige plek. Mensen meten vaak ook met twee maten als het op dieren aankomt. De bio-industrie gaat vaak verschrikkelijk om met dieren en objectiveert deze. Maar huisdieren zijn heilig. Een heel radicaal idee is ook dat je een mug zo doodslaat en dat bij een ander dier nooit zou doen.
Reflectie: Piratenactie 'Stoor ik U?'
Het idee achter onze piratenopdracht ontstond toen we gezamenlijk iets aan het drinken waren in het cafe van Frascati. We hadden een gesprek over de grootste ergernissen aan ontwikkelingen die tot stand zijn gekomen door technologie. Mijn favoriet van het moment blijft wel de toeristen in de stad die foto's maken met hun Ipad, het ziet er niet uit. Een andere frustratie waar we niet over uitgesproken raakte was het bellen in het openbaar. De eindeloze gesprekken van vreemdelingen over onderwerpen die variëren tussen de plek waar je bent en de meest persoonlijke onderwerpen. Het wordt als volkomen normaal beschouwd om in het openbaar te bellen en dan niet kort en zakelijk maar ook vaak uitgebreid en nutteloos. Ondanks dat het als normaal wordt beschouwd irriteert men zich er vaak wel aan als anderen luidt spreken en hun hele leven delen.
Dit fenomeen wilden we uitvergroten en mensen confronteren. Het oorspronkelijke idee was om te kijken wat de reacties zouden zijn op twee met elkaar bellende mensen die vlak achter elkaar zitten in de metro en het over persoonlijke zaken hebben. Het probleem was alleen dat je mensen zo onder de aandacht kreeg maar het bleef een beetje de vraag je ze vervolgens geconfronteerd kunnen worden en bewuster gemaakt worden van een bepaalde media-ontwikkeling. Er is toen besloten om een t-shirt toe te voegen aan het concept met de tekst 'Stoor ik U?'. Het idee hierachter is dat mensen dat snappen dat het bellen opzettelijk is en dat ze vervolgens na gaan denken over het storen.
Het was heel erg leuk om aan de opdracht te werken maar ook wel spannend. Juist omdat mensen niet gefilmd willen worden en je niet mag filmen zonder toestemming in metro's en trams moesten we de camera's verbergen. Daarnaast was moesten we zelf ook een knop omzetten om zo luid in een metro te spreken en het over rare en/of persoonlijke onderwerpen te hebben. Zeker toen ik met iemand aan het bellen was en diegene begon over dat hij die avond een jointje zou gaan roken met zijn oma. Het gaf wel een kick om daar heel serieus op in te gaan en te kijken naar de reacties van de andere reizigers. Andere onderwerpen die aan bod kwamen waren samen porno kijken, een zwangerschap, relaties en uitgaan soms in combinatie met lichtelijk grof taalgebruik.
Helaas hebben is het door het filmen met verborgen camera's niet altijd gelukt om de reacties van mensen duidelijk in beeld te krijgen. Al met al was het een leuke en leerzame ervaring.
Dit fenomeen wilden we uitvergroten en mensen confronteren. Het oorspronkelijke idee was om te kijken wat de reacties zouden zijn op twee met elkaar bellende mensen die vlak achter elkaar zitten in de metro en het over persoonlijke zaken hebben. Het probleem was alleen dat je mensen zo onder de aandacht kreeg maar het bleef een beetje de vraag je ze vervolgens geconfronteerd kunnen worden en bewuster gemaakt worden van een bepaalde media-ontwikkeling. Er is toen besloten om een t-shirt toe te voegen aan het concept met de tekst 'Stoor ik U?'. Het idee hierachter is dat mensen dat snappen dat het bellen opzettelijk is en dat ze vervolgens na gaan denken over het storen.
Het was heel erg leuk om aan de opdracht te werken maar ook wel spannend. Juist omdat mensen niet gefilmd willen worden en je niet mag filmen zonder toestemming in metro's en trams moesten we de camera's verbergen. Daarnaast was moesten we zelf ook een knop omzetten om zo luid in een metro te spreken en het over rare en/of persoonlijke onderwerpen te hebben. Zeker toen ik met iemand aan het bellen was en diegene begon over dat hij die avond een jointje zou gaan roken met zijn oma. Het gaf wel een kick om daar heel serieus op in te gaan en te kijken naar de reacties van de andere reizigers. Andere onderwerpen die aan bod kwamen waren samen porno kijken, een zwangerschap, relaties en uitgaan soms in combinatie met lichtelijk grof taalgebruik.
Helaas hebben is het door het filmen met verborgen camera's niet altijd gelukt om de reacties van mensen duidelijk in beeld te krijgen. Al met al was het een leuke en leerzame ervaring.
Abonneren op:
Posts (Atom)