Piratenactie in een piratenactie: Rubyfruit Jungle

Het boek Rubyfruit Jungle, geschreven door Rita Mea Brown, kwam uit in 1973 en was het eerste boek waarin zo openlijk en expliciet geschreven werd over een lesbische uitingen van een personage. Het is een semi-autombiografische roman waarin de hoofdpersoon Molly uitkomt voor haar geaardheid en zich afzet tegen haar omgeving. Niet alleen is moet ze zich tegen haar omgeving afzetten vanwege haar geaardheid ook wordt ze voor gek verklaard omdat ze als vrouw in New York aan de filmacademie wil studeren om regisseuse te worden. Met moeite krijgt ze het geld bij elkaar om te studeren, tussen allemaal mannen die haar niet serieus nemen, ook wordt haar verteld dat als ze eenmaal klaar is ze totaal geen toekomst heeft.

Rubyfruit Junlge is me ooit aangeraden door mijn Engelse docent op de middelbare school. Het heeft mijn kijk op homo- en vrouwenemancipatie totaal veranderd. 

Dit boek is voor mij een piratenactie in een piratenactie. Het op waarheid gebaseerde verhaal is al een beschrijving van een piratenactie en de publicatie van het boek is ook weer een piratenactie. Zeker binnen bepaalde groepen in de Verenigde Staten heeft dit boek veel stof doen opwaaien. Het was een schande dat er op deze manier over iets zondigs geschreven werd. 

Echter, wat mij het meest frustreerde en verbaasde tijdens het lezen van het boek was niet het gevecht van Molly voor vrijheid van geaardheid maar dat het nog zo bijzonder was om als vrouw te studeren en later, net als mannen, een beroep uit te oefenen. Het deed me beseffen dat nog geen geen eens twee generaties voor mij, vrouwen een totaal andere rol hadden binnen de maatschappij. Naar mijn standaarden een met amper vrijheden. Ik heb altijd al enorm respect gehad voor mensen die totaal tegen de samenleving in durven te gaan omdat de opgelegde normen en waarden naar hun gevoel onrechtmatig zijn. Dan vraag ik me ook af wat ik zelf gedaan zou hebben? Zeer waarschijnlijk zou ik als ik in die tijd geleefd zou hebben me die waarden en normen voor normaal hebben aangenomen. Dat vraagt ook om een kritische blik op de huidige maatschappij. Hoe kan het dat vrouwen nog steeds vaak minder betaald krijgen dan mannen? Ik las een tijd terug een artikel in het NRC Handelsblad over dat mannelijke managers gemiddeld 18,2% meer loon krijgen dan hun vrouwelijke collega's. Dat bleek uit een door Monsterboard uitgevoerde analyse.

Voordat dit een groot feministisch pleidooi wordt wil ik meegeven dat het goed is om zo nu en dan eens vraagtekens te zetten bij de huidige maatschappij.