Reflectie Rushkoff - Een machine aan de kant

En de Nobelprijs voor de vrede gaat naar.............: TWITTER!!!
Dat zou een scenario kunnen zijn. Twitter (samen met andere Social Media kanalen) wordt geprezen om haar bijdragen aan de stimulatie van vrijheid van meningsuiting. Zonder de aanwezigheid van Twitter en andere kanalen zou de Arabische Lente een hele andere invulling gekregen hebben. Maar zijn we er ons tegenwoordig wel van bewust wat voor rol Social Media spelen in de maatschappij en hoe we daarmee om moeten gaan? Rushkoff beweert dat men eerst de technologie de baas moet worden. Net als met alle voorgaande revoluties waarbij media toegankelijk werden voor de massa werd het eerst passief gebruikt zoals dat men eerst las voordat men ook ging schrijven. Nu zouden we bij Social Media ook nog in een dergelijk fase kunnen verkeren. Ik ben wel benieuwd of de rol hiervan daadwerkelijk gaat veranderen. Enkele jaren terug werd er gesproken van een tijdelijke ontwikkeling maar het begint er steeds meer op te lijken dat het voorlopig nog niet zal verdwijnen. Het is een nieuwe manier van omgaan met elkaar en een heel snel middel om overal ter wereld je mening te delen. Het zijn namelijk de mensen die zorgen voor de veranderingen en niet de machines aldus Rushkoff.

Reflectie The invention revolution

Deze tekst bestaat uit het hoofdstuk The invention revolution uit het boek Makers van Chris Anderson.
Anderson's opa is blijkbaar de enige echte uitvinder van de elektrische, op tijd ingestelde tuinsproeier en heeft daar in der tijd meteen een patent op aangevraagd en gekregen. Helaas was de beste man niet instaat om zelf (op grote schaal) de producten te produceren en te verkopen dus moest hij met anderen in zee gaan. Daarmee verloor hij wel controle over zijn uitvinding. Twintig jaar later was het patent verlopen en werd het volledige ontwerp aangepast.

Tegenwoordig is het steeds makkelijker om zelf (digitale) producten te maken en te verkopen. Er komen steeds meer kleine start-up bedrijven. Anderson beschrijft dat het gat tussen wetenschap en ondernemerschap verkleint tot verdwijnt. Men kan steeds makkelijker een internetbedrijfje opzetten en overal ter wereld werken. Alles wat je nodig hebt is een computer. Maar het blijft de vraag hoe je controle houdt over jouw werk. Een patent aanvragen is vaak helemaal geen garantie meer. Met alle piraten op de loer is een goed idee zo gejat en wordt het overal door anderen geproduceerd.

Reflectie Matt Mason

Op het internet is steeds meer te vinden en dat maakt de stap tot het illegaal downloaden veel kleiner. Men is zich ook niet altijd bewust van de illegale activiteiten. Het is wel bekend dat het illegaal is maar omdat je het thuis op je eigen computer kan doen voelt het heel anders dan bijvoorbeeld iets stelen uit een winkel.

Mason zegt dat oorlog voeren niet het antwoord op piraterij is. Piraten zorgen namelijk niet alleen maar voor problemen maar ook voor oplossingen. Ze blijken tot de beste innovatieve mensen van de wereld te behoren. De beste manier om piraten te verslaan is om de strijd aan te gaan en ze te laten kopiëren. Daarnaast kan je zelf ook weer van hen kopiëren. Piraten kunnen vaak hele goede ideeën hebben om jouw product, dienst o.i.d. te verbeteren.

Zeker met de opkomst van 3D-printers wordt het namaken van producten steeds makkelijker. Het auteursrecht dreigt in gevaar te komen. Men kan alles zo makkelijk namaken dat het aanschaffen van het desbetreffende product bijzonder irrelevant lijkt te zijn.

Reflectie #8

Tijdens dit college stormde bijna het hele KIT weg. Als bijklanken was het waaien van de wind langs het gebouw luid te horen. De sprekers waren Marie Meeuwsen en Niels van de DoeTank.

Marie vertelde over haar project waarin ze zich voordeed als mannelijk alterego Andreas. Ze wilde kijken of mensen erachter kwamen dat ze helemaal geen man was en dat ze nep was. Ze had een facebookaccount, blog en schreef zich in op datingssites.
Ik vond het wel interessant om te horen hoe ze zichzelf er (vrijwel) in kon verliezen. De uitkomst van dat ze zo'n 700 nieuwe facebookvrienden had en dat er maar twee mensen vroegen wie ze was. Dat blijkbaar heel veel mensen de verzoeken gewoon accepteren zonder zich af te vragen wie de persoon in kwestie nou daadwerkelijk is.

De tweede spreker Niels, liet een filmpje zien van zijn nieuwe project waarin hij 'onderzoekt' of de politie discrimineert. Het wekte een interessante discussie op, met name over de manier waarop hij het onderzoek aanpakte. Hij liet donkere en blanke jongens van dezelfde leeftijd ergens op straat hangen om te kijken of ze problemen zouden krijgen met de politie. Ik vond dat wat er in het filmpje vertoond werd niets met onderzoek te maken had. Natuurlijk was het nog maar een trailer en moest het echte 'onderzoek' nog volgen. Het leek wel alsof de makers maar een kant wilde belichten en met een bepaalde invalshoek het 'onderzoek' deden.  Ik wil best wel geloven dat er politieagenten zijn die discrimineren maar ik vind het ook wel weer een makkelijke manier om de politie slecht af te beelden.

Reflectie # 7

Deze week waren er twee gastsprekers: Eddy Boom en Wilfried houjebek.

Eddy Boom had een duidelijke positieve en jonge kijk op het leven. Volgens hem moet je het leven naar je toe trekken zonder het je nadeel te maken. Dat doet hij zelf ook met zijn bedrijf waarbij hij zelf zijn klanten kiest als deze goed genoeg aansluiten bij zijn visie. Hij vertelde dat steeds meer de beleving en het verhaal rondom het product een rol speelt naast alleen het product. Als voorbeeld noemde bij koffie bij Starbucks. Je betaalt voor de beleving en niet alleen voor een bakje koffie.
Als belangrijkste advies wilde Boom meegeven dat je gewoon je ding moest doen en alleen die dingen doen die echt goed voelen en waar je energie van krijgt. Dat je opzoek moet gaan naar datgene wat je drijft en daar verder mee moet gaan.
Wilfried houjebek begon zijn verhaal met in te haken op het verhaal van Boom. 'Leuk om je ding te doen maar dat kan bij ons alleen omdat we in vrijheid en luxe leven.' Het is mooi om een dergelijk moraal te hebben maar in sommige omstandigheden kan dat niet en daar mogen we ons best wel van bewust zijn. Aansluitend volgende  een verhaal over de guerrilla oorlog in Noord-Ierland, de IRA en godsdienst. Het was af en toe lastig te volgen maar wel zeer interessant.  Ik wist er zelf vrij weinig van af en heb een hoop geleerd. Al had ik met meer achtergrondkennis het verhaal misschien beter kunnen volgen.
Wat ik mooi vond aan het college was een duidelijke botsing tussen de visies van beide sprekers. Echter misschien is botsing niet het juiste woord. Ik kan me ook voorstellen dat je kijk op het leven verandert naar mate je ouder wordt en wat je allemaal meemaakt. Dus op die manier zou kan kunnen zijn dat als Boom over tien jaar weer komt spreken zijn visie meer op die van Wilfried houjebek lijkt.

Reflectie #6

Helaas heb ik dit college moeten missen omdat ik een trainingdag had voor de DMR MCI. Na overleg met de docent mocht ik een reflectie schrijven over de gastspreker TINKEBELL. Naar aanleiding van wat ik over haar heb kunnen vinden is deze reflectie geschreven.

TINKEBELL staat bekend om haar  provocerende kunstwerken waarin dieren verwerkt worden. Alle werken zijn maatschappij kritisch en het grootste doelwit daarbij is de bioindustrie. Voorbeelden van haar werken zijn een tas gemaakt van haar eigen kat, van de bioindustrie geredde kuikens waarbij gedreigd werd deze door de versnipperaar te halen en honderd hamsters in ballen in een huiskamer. Ik vind het altijd wel interessant als kunst maatschappij kritisch is, provocerend en controversieel. Een beetje in hetzelfde genre van extreme kunst valt kunstenaar Damien Hirst die ook met dieren gewerkt heeft. Dit wekt altijd hevige reacties op en leidt uiteraard tot de vraag of dat kunst is. Kunstenaars proberen steeds weer de grenzen te weerleggen. Al blijft kunst een zeer lastig of misschien wel onmogelijk begrip om  te definieren.
Terug naar TINKEBELL. In 2009 verscheen haar boek Dearest TINKEBELL geschreven in samenwerking met kunstenares Coralie Vogelaar. Het boek is een verzameling van alle dreigbrieven haatmails die de kunstenares ontving. Er zijn zo veel mogelijk gegevens van de mensen achter de berichten achterhaald en verwerkt in het boek. Op deze manier wil ze de mensen achter de berichten in kaart brengen. Wie zijn dat? Dit is een zeer extreme vorm van piraterij. Ze toont aan hoe makkelijk gegevens te achterhalen zijn en publiceert deze ook vervolgens.
Een ander interessant punt vind ik de manier waarop ze mensen aan het denken zet. Het mag dan vrij cru zijn, het vestig wel meteen de aandacht en legt de vinger op de gevoelige plek. Mensen meten vaak ook met twee maten als het op dieren aankomt. De bio-industrie gaat vaak verschrikkelijk om met dieren en objectiveert deze. Maar huisdieren zijn heilig. Een heel radicaal idee is ook dat je een mug zo doodslaat en dat bij een ander dier nooit zou doen.

Reflectie: Piratenactie 'Stoor ik U?'

Het idee achter onze piratenopdracht ontstond toen we gezamenlijk iets aan het drinken waren in het cafe van Frascati. We hadden een gesprek over de grootste ergernissen aan ontwikkelingen die tot stand zijn gekomen door technologie. Mijn favoriet van het moment blijft wel de toeristen in de stad die foto's maken met hun Ipad, het ziet er niet uit. Een andere frustratie waar we niet over uitgesproken raakte was het bellen in het openbaar. De eindeloze gesprekken van vreemdelingen over onderwerpen die variëren tussen de plek waar je bent en de meest persoonlijke onderwerpen. Het wordt als volkomen normaal beschouwd om in het openbaar te bellen en dan niet kort en zakelijk maar ook vaak uitgebreid en nutteloos. Ondanks dat het als normaal wordt beschouwd irriteert men zich er vaak wel aan als anderen luidt spreken en hun hele leven delen.
Dit fenomeen wilden we uitvergroten en mensen confronteren. Het oorspronkelijke idee was om te kijken wat de reacties zouden zijn op twee met elkaar bellende mensen die vlak achter elkaar zitten in de metro en het over persoonlijke zaken hebben. Het probleem was alleen dat je mensen zo onder de aandacht kreeg maar het bleef een beetje de vraag je ze vervolgens geconfronteerd kunnen worden en bewuster gemaakt worden van een bepaalde media-ontwikkeling. Er is toen besloten om een t-shirt toe te voegen aan het concept met de tekst 'Stoor ik U?'. Het idee hierachter is dat mensen dat snappen dat het bellen opzettelijk is en dat ze vervolgens na gaan denken over het storen.
Het was heel erg leuk om aan de opdracht te werken maar ook wel spannend. Juist omdat mensen niet gefilmd willen worden en je niet mag filmen zonder toestemming in metro's en trams moesten we de camera's verbergen. Daarnaast was moesten we zelf ook een knop omzetten om zo luid in een metro te spreken en het over rare en/of persoonlijke onderwerpen te hebben. Zeker toen ik met iemand aan het bellen was en diegene begon over dat hij die avond een jointje zou gaan roken met zijn oma. Het gaf wel een kick om daar heel serieus op in te gaan en te kijken naar de reacties van de andere reizigers. Andere onderwerpen die aan bod kwamen waren samen porno kijken, een zwangerschap, relaties en uitgaan soms in combinatie met lichtelijk grof taalgebruik.
Helaas hebben is het door het filmen met verborgen camera's niet altijd gelukt om de reacties van mensen duidelijk in beeld te krijgen. Al met al was het een leuke en leerzame ervaring.

Boekreflectie: The Medium is the Massage

ART, PHILOSOPHY, SCIENCE, MADNESS AND POETRY 

Whence did the wond'rous mystic art arise,

Of painting SPEECH, and speaking to the eyes?

That we by tracing magic lines are taught,

How to enbody, and to colour THOUGT?

(pagina 48)

McLuhan's boek is een rollercoaster om te lezen. Op sommige pagina's leek het wel alsof ik een van de 154 sonnetten van Shakespeare aan het lezen was in plaats van The medium is the Massage van Marshall McLuhan. Andere pagina's bestonden enkel en alleen uit afbeeldingen. Soms stond de tekst ondersteboven of scheef. Elke pagina is weer uniek en McLuhan verwijst naar velen boeken, gebeurtenissen en uitspraken. Daarentegen vond ik het een leesbaar boek. Een boek dat niet in een ruk lekker uitleest maar waar je 's avonds in je luie stoel met een glas Shiraz eens rustig doorheen bladert en bestudeerd. Op dit moment heb ik het boek gelezen met educatie, onderwijs en mediaontwikkelingen in mijn achterhoofd. Maar ik had net zo goed Shakespeare, oneindigheid en geloof in m'n achterhoofd kunnen houden en dan zou ik er ook inspiratie voor een artikel uit kunnen halen. 

The Medium is the Massage staat vol met uitspraken van anderen zonder dat deze worden toegelicht. Ze verrijken de context en het geeft de lezer een extra vrijheid in de interpretatie van de tekst en afbeeldingen. 

Piratenactie in een piratenactie: Rubyfruit Jungle

Het boek Rubyfruit Jungle, geschreven door Rita Mea Brown, kwam uit in 1973 en was het eerste boek waarin zo openlijk en expliciet geschreven werd over een lesbische uitingen van een personage. Het is een semi-autombiografische roman waarin de hoofdpersoon Molly uitkomt voor haar geaardheid en zich afzet tegen haar omgeving. Niet alleen is moet ze zich tegen haar omgeving afzetten vanwege haar geaardheid ook wordt ze voor gek verklaard omdat ze als vrouw in New York aan de filmacademie wil studeren om regisseuse te worden. Met moeite krijgt ze het geld bij elkaar om te studeren, tussen allemaal mannen die haar niet serieus nemen, ook wordt haar verteld dat als ze eenmaal klaar is ze totaal geen toekomst heeft.

Rubyfruit Junlge is me ooit aangeraden door mijn Engelse docent op de middelbare school. Het heeft mijn kijk op homo- en vrouwenemancipatie totaal veranderd. 

Dit boek is voor mij een piratenactie in een piratenactie. Het op waarheid gebaseerde verhaal is al een beschrijving van een piratenactie en de publicatie van het boek is ook weer een piratenactie. Zeker binnen bepaalde groepen in de Verenigde Staten heeft dit boek veel stof doen opwaaien. Het was een schande dat er op deze manier over iets zondigs geschreven werd. 

Echter, wat mij het meest frustreerde en verbaasde tijdens het lezen van het boek was niet het gevecht van Molly voor vrijheid van geaardheid maar dat het nog zo bijzonder was om als vrouw te studeren en later, net als mannen, een beroep uit te oefenen. Het deed me beseffen dat nog geen geen eens twee generaties voor mij, vrouwen een totaal andere rol hadden binnen de maatschappij. Naar mijn standaarden een met amper vrijheden. Ik heb altijd al enorm respect gehad voor mensen die totaal tegen de samenleving in durven te gaan omdat de opgelegde normen en waarden naar hun gevoel onrechtmatig zijn. Dan vraag ik me ook af wat ik zelf gedaan zou hebben? Zeer waarschijnlijk zou ik als ik in die tijd geleefd zou hebben me die waarden en normen voor normaal hebben aangenomen. Dat vraagt ook om een kritische blik op de huidige maatschappij. Hoe kan het dat vrouwen nog steeds vaak minder betaald krijgen dan mannen? Ik las een tijd terug een artikel in het NRC Handelsblad over dat mannelijke managers gemiddeld 18,2% meer loon krijgen dan hun vrouwelijke collega's. Dat bleek uit een door Monsterboard uitgevoerde analyse.

Voordat dit een groot feministisch pleidooi wordt wil ik meegeven dat het goed is om zo nu en dan eens vraagtekens te zetten bij de huidige maatschappij.   

Reflectie Undo

In het in <undo> beschreven conflict over de cartoons van de profeet Mohammed in een Deense krant waren er meerdere zaken die mij opvielen.

Allereerst het debat tussen persvrijheid en het respecteren van de gebruiken binnen een religie. In deze tijd is er binnen de Westerse wereld het idee ontstaan dat we vrijheid van meningsuiting hebben en dat de pers beschikt over persvrijheid, echter waar ligt de grens? Als je gelooft in vrijheid in de puurste zin van het woord zou er geen grens moeten zijn. Met de cartoonrellen was er een duidelijke grens overschreden. De reacties waren zeer extreem en zelfs op Denemarken als land gericht. In het stuk komen verschillende invalshoeken aan bod, ik kon me het meest vinden in het onderstaande:

‘Ik wil geen religieuze gevoelens beledigen, maar ik ga me ook niet onderwerpen aan tirannie. Eisen dat mensen die de leer van Mohammed niet accepteren hem ook niet mogen afbeelden, is geen vraag om respect maar een eis tot onderwerping.’ (pagina 3)

 

Al vind ik de verwoordingen als 'tirannie' en 'onderwerping' wel erg hard geformuleerd. Het feit dat bepaalde regels gelden binnen een bepaalde religie, mag in mijn optiek niet leiden tot het dwingen van mensen die niet leven volgens de desbetreffende religie tot het volgen van dezelfde regels. Nu kan ik me in deze specifieke zaak ook wel vinden in dat het voor Moslims, waarbij het afbeelden van hun profeet diepe gevoelens opwekt, heel lastig moet zijn om te zien dat het wel gebeurt.

Een ander punt wat me opviel aan de discussie was dat media elkaar napraten en niet echt meer de feiten controleerden. Dat de meesten al met een mening klaarstonden zonder ook maar enige belemmering te voelden van kennis van zaken. Dit merk ik in de media steeds vaker en verontrust me. Een goede journalist heeft naar mijn idee de plicht om zijn lezers een zo goed en objectief mogelijk beeld te kunnen geven van een bepaalde situatie. Eigenlijk zouden ze voor journalisten als ze afgestudeerd zijn, net als dokters, een eed af moeten laten zeggen waarbij ze zweren hieraan te voldoen. De volgende zin uit hoofdstuk twee van <undo> stoorde me vanzelfsprekend:

Objectiviteit is een commercieel ideaal, een bewijs van een goede verkoopstrategie en niet zozeer een noodzakelijke voorwaarde voor ‘goede’ journalistiek.  (pagina 11)

Hier ben ik het totaal mee oneens. Nu ben ik me ervan bewust dat objectiviteit niet in de idealen van elke journalist voorkomt en dat het waarschijnlijk een utopische gedachte is dat dit ooit een noodzakelijke voorwaarde zou zijn. Daarentegen is het absoluut geen commercieel ideaal. De objectieve waarheid verkoopt zeker niet beter dan een van een kant belichte, halve waarheid. Waarom zou anders de Telegraaf de meest gelezen krant van ons land zijn?

<Undo> sluit af met een kritische noot naar de huidige Westerse, gedigitaliseerde samenleving.

De waarheid – daar hebben voorgaande generaties klaarblijkelijk voor gezorgd – vertrouwen ze niet, verwachten ze niet en willen ze misschien niet eens meer; maar laat het dan in 's heren naam echt zijn, geloofwaardig of origineel. Dat is uiteindelijk ook waar ze elkaar keihard op afrekenen. Nep, en dat is de derde paradox van de digitale cultuur, is niet altijd genoeg. (laatste pagina)

De waarheid is vloeibaar, ik zou bijna zeggen vluchtig of verdampt. Iedereen kan zijn of haar eigen waarheid naar de hand zetten en manipuleren.